سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

حساب کاربری

یا

منوی سایت
خبرنامه

سحابی میگو (Sh2-188) | تصویر ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ APOD

فهرست مطالب

تصویر نجومی روز ناسا (APOD) هر روز یک تصویر تازه از کیهان را منتشر می‌کند. تصویر امروز، ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶، سحابی میگو را نشان می‌دهد؛ سحابی‌ای که شکل و حرکت غیرعادی‌اش آن را به یکی از جالب‌ترین اجرام آسمان شب برای رصد و عکاسی نجومی تبدیل کرده است.

تصویر نجومی روز ناسا سحابی میگو (Sh2-188)

سحابی میگو چیست؟

Sh2-188 یا همان سحابی میگو، یک سحابی سیاره‌ای است؛ یعنی پوسته‌ای از گاز که یک ستاره خورشیدمانند در پایان عمرش به فضا پس داده است. با اینکه نامش «سیاره‌ای» است، هیچ ربطی به سیاره‌ها ندارد. این نام قدیمی است و از روزگاری می‌آید که ستاره‌شناسان با تلسکوپ‌های کوچک، این اجرام را شبیه قرص‌های سیاره‌ای می‌دیدند.

چرا به آن «سحابی میگو» می‌گویند؟

اگر به تصویر کامل نگاه کنی، پوسته گاز و شوک کمانی کنارش، شکلی شبیه یک میگو یا یک قایق کوچک می‌سازند. همین شکل، نام غیررسمی سحابی میگو را برایش رایج کرده است.

Sh2-188 در کدام صورت فلکی است؟

سحابی میگو در ذات‌الکرسی قرار دارد؛ همان صورت فلکی مشهور و آسان‌یاب نیم‌کره شمالی. پیدا کردن کلیات این صورت فلکی ساده است، اما خود Sh2-188 جرمی کم‌نور است و برای رصد سحابی میگو با تلسکوپ به آسمانی تاریک، دهانه‌ای متوسط و فیلتر مناسب نیاز داری.

چرا این سحابی سیاره‌ای این‌قدر بزرگ دیده می‌شود؟

Sh2-188 از نظر اندازه زاویه‌ای، یکی از بزرگ‌ترین سحابی‌های سیاره‌ای آسمان شب است و در آسمان حدوداً نصف قطر ماه را می‌پوشاند. این اندازه ظاهری بزرگ، به معنی نزدیکی زیاد نیست؛ بلکه نشان می‌دهد پوسته گازی آن در طول هزاران سال بسیار گسترده شده است.

ستاره کوتوله سفید Sh2-188 و آن حرکت غیرعادی

در مرکز این سحابی، یک ستاره کوتوله سفید نشسته است. این کوتوله سفید، همان هسته داغ و فشرده‌ای است که از یک ستاره خورشیدمانند باقی مانده؛ ستاره‌ای که لایه‌های بیرونی‌اش را در قالب همین سحابی به فضا فرستاده است.

نکته جالب ماجرا این است که این کوتوله سفید آرام و بی‌حرکت نیست. ستاره مرکزی Sh2-188 با سرعتی غیرمعمول در فضای میان‌ستاره‌ای جابه‌جا می‌شود. همین حرکت سریع، یکی از پرسش‌های اصلی ستاره‌شناسان درباره این جرم است: چه چیزی باعث چرخش یا جابه‌جایی سریع سحابی میگو شده؟

ستاره کوتوله سفید Sh2-188 و آن حرکت غیرعادی

شوک کمانی؛ قایقی که در گاز شنا می‌کند

وقتی کوتوله سفید با سرعت در گاز میان‌ستاره‌ای پیش می‌رود، گاز روبه‌روی خود را فشرده می‌کند. نتیجه، یک شوک کمانی است؛ مثل موجی که جلوی قایق در آب شکل می‌گیرد.

در تصویر APOD امروز، این شوک کمانی بیشتر در سمت چپ بالا دیده می‌شود و همان بخشی است که به سحابی، ظاهری شبیه قایق در حال حرکت داده است. این ناحیه در واقع لبه‌ای است که گاز در آن فشرده و روشن‌تر می‌شود؛ به همین دلیل ساختار گازی Sh2-188 با اینکه کم‌نور است، در همین لبه جلویی می‌درخشد.

سحابی سیاره‌ای چگونه شکل می‌گیرد؟

مسیر شکل‌گیری سحابی‌های سیاره‌ای نسبتاً شناخته‌شده است:

  • یک ستاره کم‌جرم در پایان عمرش، لایه‌های بیرونی خود را به فضا می‌فرستد.
  • هسته داغ باقی‌مانده، به‌صورت کوتوله سفید در مرکز می‌ماند.
  • تابش فرابنفش این هسته، گاز اطراف را یونیده می‌کند و آن را به درخشش وامی‌دارد.
  • در نهایت، پوسته گازی کم‌کم پراکنده می‌شود و کوتوله سفید سرد و کم‌نور می‌ماند.

تکامل Sh2-188 هم از همین الگو پیروی می‌کند، با این تفاوت که حرکت سریع ستاره مرکزی، شکل نهایی آن را نامتقارن کرده است.

این تصویر چگونه گرفته شده است؟

این تصویر برجسته، با یک تلسکوپ خانگی در کراکوف، لهستان گرفته شده است. عکاس از نور هیدروژن، گوگرد و اکسیژن بهره گرفته و سپس تصویر را به‌صورت دیجیتالی تنظیم کرده تا رنگ‌ها به رنگ‌های واقعی سحابی نزدیک شوند.

اگر به عکاسی از سحابی Sh2-188 علاقه داری، این جرم به‌خاطر گستردگی زیاد و کم‌نوری، چالش خوبی برای تصویربرداری اعماق آسمان است. استفاده از فیلتر هیدروژن آلفا برای شکار جزئیات پوسته و شوک کمانی، معمولاً کمک زیادی می‌کند.

بهترین زمان رصد سحابی میگو

بهترین زمان رصد Sh2-188 در نیم‌کره شمالی، ماه‌های پاییز و اوایل زمستان است؛ زمانی که صورت فلکی ذات‌الکرسی در آسمان شب بالا می‌آید. با این حال، چون این سحابی کم‌نور است، باید از آلودگی نوری دور باشی و آسمانی تاریک پیدا کنی.

چرا سحابی میگو ارزش نگاه کردن دارد؟

Sh2-188 فقط یک لکه کم‌نور در آسمان نیست. این سحابی، صحنه‌ای از پایان عمر یک ستاره را نشان می‌دهد؛ لحظه‌ای که هسته‌ای داغ، پوسته‌ای از گاز را پشت سر می‌گذارد و در میان‌ستاره‌ای شنا می‌کند.

اینکه چه چیزی باعث این حرکت سریع شده، هنوز پرسشی باز است و همین پرسش، سحابی میگو را به یکی از هدف‌های جذاب برای رصد و مطالعه تبدیل می‌کند.

چرا سحابی میگو ارزش نگاه کردن دارد؟

سوالات متداول درباره سحابی میگو (Sh2-188)

۱. سحابی میگو چیست؟
سحابی میگو یا Sh2-188 یک سحابی سیاره‌ای است؛ یعنی پوسته‌ای از گاز که یک ستاره خورشیدمانند در پایان عمرش به فضا فرستاده است. این سحابی در تصویر APOD ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ دیده می‌شود.

۲. چرا به Sh2-188 سحابی میگو می‌گویند؟
چون در تصویر، پوسته گاز همراه با شوک کمانی کنارش شکلی شبیه میگو یا یک قایق کوچک می‌سازد. این نام غیررسمی است و به شکل ظاهری آن اشاره دارد.

۳. آیا سحابی سیاره‌ای به سیاره‌ها مربوط است؟
نه. نام «سیاره‌ای» قدیمی است. ستاره‌شناسان قدیم با تلسکوپ‌های کوچک این اجرام را شبیه قرص سیاره‌ها می‌دیدند، اما در واقع پوسته گاز ستاره‌ای مرده‌اند.

۴. Sh2-188 در کدام صورت فلکی قرار دارد؟
سحابی میگو در ذات‌الکرسی قرار دارد. پیدا کردن خود صورت فلکی آسان است، اما Sh2-188 کم‌نور است و رصد آن به آسمان تاریک و تلسکوپ مناسب نیاز دارد.

۵. اندازه سحابی میگو در آسمان چقدر است؟
از نظر اندازه زاویه‌ای، یکی از بزرگ‌ترین سحابی‌های سیاره‌ای آسمان شب است و حدود نصف قطر ماه را می‌پوشاند. این بزرگی ظاهری به دلیل گستردگی پوسته گازی در طول هزاران سال است.

۶. ستاره مرکزی Sh2-188 چیست؟
یک کوتوله سفید. این ستاره هسته داغ و فشرده‌ای است که از ستاره خورشیدمانند باقی مانده، پس از آنکه لایه‌های بیرونی‌اش را به فضا فرستاده است.

۷. چرا ستاره مرکزی سحابی میگو حرکت غیرعادی دارد؟
کوتوله سفید مرکزی با سرعت غیرمعمولی در فضای میان‌ستاره‌ای جابه‌جا می‌شود. همین حرکت، پرسش اصلی درباره Sh2-188 است: چه چیزی باعث جابه‌جایی سریع آن شده؟ پاسخ قطعی هنوز روشن نیست.

۸. شوک کمانی سحابی میگو چیست؟
وقتی کوتوله سفید سریع در گاز میان‌ستاره‌ای پیش می‌رود، گاز روبه‌رو را فشرده می‌کند و شوک کمانی می‌سازد؛ مثل موج جلوی قایق. در تصویر APOD، این بخش بیشتر در سمت چپ بالا دیده می‌شود و لبه روشن‌تر سحابی است.

۹. سحابی سیاره‌ای چگونه شکل می‌گیرد؟
یک ستاره کم‌جرم در پایان عمر لایه‌های بیرونی‌اش را به فضا می‌فرستد. هسته داغ به کوتوله سفید تبدیل می‌شود. تابش فرابنفش هسته، گاز اطراف را یونیده و روشن می‌کند. در نهایت پوسته گازی پراکنده می‌شود و کوتوله سفید سرد و کم‌نور می‌ماند. Sh2-188 هم همین مسیر را طی کرده، اما حرکت سریع ستاره مرکزی شکل آن را نامتقارن کرده است.

۱۰. بهترین زمان رصد و عکاسی از Sh2-188 چه زمانی است؟
در نیم‌کره شمالی، پاییز و اوایل زمستان، وقتی ذات‌الکرسی بالا می‌آید. چون کم‌نور است، باید از آلودگی نوری دور باشی. برای عکاسی، فیلتر هیدروژن آلفا و تصویربرداری اعماق آسمان کمک می‌کند. تصویر APOD ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ هم با تلسکوپ خانگی در کراکوف لهستان گرفته شده و با نور هیدروژن، گوگرد و اکسیژن پردازش شده است.

منبع خبرنامه

مقایسه محصولات

0 محصول

مقایسه محصول
مقایسه محصول
مقایسه محصول
مقایسه محصول
بله
تلگرام
واتساپ
تماس
[nano_login_popup]