حساب کاربری

یا

سبد خرید 0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

سوالات متداول

سوالات متداول در خصوص محصولات فروشگاه آسمان شب

۱) چگونه می‌توان بزرگ‌نمایی یک تلسکوپ را محاسبه کرد؟

یکی از سوالات متداول در خصوص تلسکوپ محاسبه بزرگنمایی آن است. معمولاً بزرگنمایی تلسکوپ در دفترچه‌ی راهنمای آن آمده است. با این حال می‌توان میزان بزرگ‌نمایی یک تلسکوپ را به راحتی با تقسیم طول فاصله‌ی کانونی عدسی شیئی تلسکوپ (یا آینه‌ی اصلی) بر فاصله‌ی کانونی چشمی محاسبه کرد. مثلاً اگر فاصله‌ی کانونی تلسکوپی 1200 میلی‌متر بوده و یک چشمی با فاصله‌ی کانونی 25 میلی‌متر روی آن نصب شده، در اینصورت بزرگنمایی آن برابر است با 1200/25=48X.
برای تغییر بزرگ‌نمایی تلسکوپ، می‌توان چشمی را تعویض کرد. با یک چشمی 10 میلی‌متری، بزرگنمایی تلسکوپ 10/1200=120 برابر می‌شود.
اغلب طول فاصله‌ی کانونی شیئی با حرف اختصاری F یا Fl روی برچسبی که بر بدنه‌ی تلسکوپ چسبانده شده، نوشته شده است. فاصله‌ی کانونی چشمی هم روی بدنه‌ی آن، نزدیک عدسی نوشته شده. این دو مقدار برحسب میلی‌متر داده می‌شوند.
نکته: اگر دفترچه‌ی راهنمای تلسکوپتان را گم کرده‌اید، می‌توانید آن‌را به راحتی در اینترنت یافته و دانلود کنید. در زیر برای تعدادی از مدل‌های مشهور سایتی که می‌توانید دفترچه‌ی مورد نظر را بصورت رایگان دانلود کنید، آورده شده است:
Bushnell: www.bushnell.com
Celestron: www.celestron.com
Meade Instruments: www.meade.com
Orion Telescopes & Binoculars: www.oriontelescopes.com
Tele Vue Optics هم با دریافت هزینه‌ای اندک دفترچه‌ای جایگزین برای شما می‌فرستد:
Tele Vue Optics: www.televue.com ; 845-469-4551

۲) چگونه می‌توان یک تلسکوپ را تنظیم کرد؟

افرادی که تلسکوپ‌های بازتابی یا اشمیت-گاسکرین دارند، دائماً باید برای داشتن بهترین تصویر، تلسکوپشان را تنظیم کنند. برای پاسخ به این دست سوالات متداول باید گفت متأسفانه تنظیم کردن تلسکوپ یکی از آن چیزهایی است که ساده‌تر از آنست که بدون تصاویر گام به گام بتوان آن را توضیح داد. پس چرا دوباره کاری کنیم؟ دو مقاله‌ی کامل و بسیار خوب در این زمینه قبلاً نوشته شده است. یکی در صفحه‌ی 62 شماره‌ی نوامبر و دسامبر سال 2005 همین مجله توسط “Gary Seronik” و دیگری توسط “Nils Olof Carlin” نوشته شده که با مراجعه به لینک www.SkyTonight.com/howto/diy/3306876.html می‌توانید آن را مطالعه کنید.

۳) استقرار استوایی چیست؟

از دید ساکنان نیمکره‌ی شمالی، ستاره‌ها بدور نقطه‌ای نزدیک ستاره‌ی قطبی درحال چرخشند. در استقرار استوایی یکی از دو محور تلسکوپ به سمت ستاره‌ی قطبی نشانه می‌رود که این موضوع باعث می‌شود بتوان یک ستاره یا سیاره را (که به دلیل چرخش زمین به دور خودش دائماً در حرکت است) فقط با حرکت دادن تلسکوپ در جهت شرق به غرب بر روی پایه، در چشمی دنبال کرد. با نصب یک موتور کوچک بر روی تلسکوپ، تلسکوپ بطور خودکار جرم مورد نظر را دنبال می‌کند. در مقابل برای دنبال کردن ستاره‌ها و سیارات در تلسکوپ‌هایی که استقرار آن‌ها سمتی- ارتفاعی است (مثل تلسکوپ‌های بازتابی دابسونی)، هم باید تلسکوپ را در جهت پایین به بالاحرکت داد و هم باید از چپ به راست حرکت داد.
وقتی تازه‌کارها در مورد انواع استقرار تلسکوپ‌ها می‌آموزند، به دلیل سادگیِ استفاده از تلسکوپی با استقرار استوایی، تمایل به استفاده از این نوع تلسکوپ‌ها را دارند. ولی باید درنظر داشت که این نوع تلسکوپ‌ها بزرگ‌تر، سنگین‌تر و گران‌تر از انواع با استقرار سمتی- ارتفاعی بوده و باید زمانی را صرف کرد تا نحوه‌ی استفاده از آن‌ها را آموخت. حرکت دادن آن‌ها به راحتی حرکت دادن تلسکوپ‌های سمتی- ارتفاعی نیست و اگر بطور صحیحی مستقر نشده باشند، نمی‌توان اجرام را با آن‌ها ردگیری کرد.
نکته: اگر تلسکوپتان قابلیت ردگیری کامپیوتری بوسیله‌ی “Go To” را دارد، حتی اگر استقرار آن سمتی ارتفاعی باشد، می‌تواند اهداف آسمانی را بطور خودکار دنبال کند. بنابراین ردگیری آسان اجرام، دیگر ویژگی انحصاری تلسکوپ‌های با استقرار استوایی نیست.

۴) چرا اجرام در تلسکوپ‌های آماتوری کوچک و کم‌نور دیده می‌شوند؟

این سری  سوالات متداول جواب‌های متعددی دارد. نمی‌توان انتظار داشت مناظری همانند تصاویر خارق‌العاده‌ای که تلسکوپ‌های پیشرفته و حرفه‌‌ای همانند تلسکوپ فضایی هابل گرفته‌اند را در یک تلسکوپ آماتوری نظاره کرد. متأسفانه نمی‌توان جزئیات و رنگ‌هایی که در تصاویر ذکر شده دیده می‌شود را با این تلسکوپ‌ها دید. اجرام اعماق آسمان مثل کهکشان‌ها یا سحابی‌ها، اغلب اوقات به صورت لکه‌های غبارآلود کم‌نور به نظر می‌رسند. با یک تلسکوپ بزرگ‌تر فقط می‌توان این لکه‌های کم‌نور را واضح‌تر دید، ولی باز هم نمی‌توان هیچ رنگی را تشخیص داد.
سیاراتی همانند زحل یا مشتری از درون یک تلسکوپ آماتوری کوچک، تقریباً به اندازه‌ی یک سکه که در یک بشقاب قرار دارد، در میدان دید رؤیت می‌شوند. لازم به ذکر است که اگر منظره‌ای که از سیارات می‌بینید، جزئیاتی که توقع دارید را ندارد، بدانید که این مسئله دلایل قابل توجیه خود را دارد: 1) یکنواخت نبودن جو. 2) تلسکوپی که زمان کافی برای سرد شدن تا دمای بیرون را نداشته. 3) اپتیکی که به اندازه‌ی کافی بزرگ و خوب نیست که بتواند آن جزئیاتی که انتظار دیدنشان می‌رود را نشان دهد. هر یک از این موارد می‌تواند به تنهایی باعث شود تا تصویر خوبی در تلسکوپ دیده نشود. به‌خاطر داشته‌باشید که “رصد” از پشت یک چشمی به همان اندازه که مهارت است، یک هنر است. هر چقدر بیشتر رصد کنید، توانایی شما در رصد اجرام بیشتر می‌شود.
نکته: یک وسوسه‌ی مشترک در بین تمام آماتورهایی که شروع به استفاده از تلسکوپ می‌کنند این است که با بیشترین بزرگنمایی شروع کنند. ولی این کار باعث می‌شود که یافتن اجرام سخت شده و تصاویر مبهم و تار دیده شوند. بهتر است که با کمترین بزرگنمایی چشمی که دارید شروع کرده و کم‌کم بزرگنمایی را افزایش دهید.

۵) زمانی که آینه یا عدسی و یا چشمی تلسکوپ کثیف می‌شود، آیا باید آن را تمیز کرد؟ با چه وسیله‌ای؟

اغلب مردم در مورد هر ذره‌ی غباری که روی وسیله‌ی اپتیکیشان می‌نشیند نگران شده و با وسواس آن را پاک می‌کنند. در مقابل رصدگران دیگری هم هستندکه هیچ‌گاه اپتیک خودشان را تمیز نمی‌کنند. استدلال دسته‌ی اخیر اینست که امکان دارد در هنگام تمیز کردن، در مقایسه با زمانی که تمیز نمی‌شوند، آسیب بیشتری به سطح شیشه‌ای حساس عدسی‌ها یا آینه‌ها برسد.
اما راه حل چیست؟ پیشگیری و اعتدال در این مورد بهترین راه حل است. در مواقعی که از تلسکوپ یا دوربین دوچشمی خود استفاده نمی‌کنید، درپوش لنز آن را بگذارید و فقط زمانی که واقعاً ضروری است، برای تمیز کردن آن اقدام کنید.
برای پاک کردن آینه‌ی تلسکوپ بازتابی، آینه را از جایش درآورده و با آب مقطر آن را بشویید. اگر پس از اینکار تمیز شد، با دقت آن را بوسیله‌ی جریان هوا (سشوار) خشک کنید. اگر تمیز نشده بود، بگذارید آینه در آب گرم کاملاً خیس شود. سپس یک قطره مایع ظرفشویی به آن اضافه کنید (قبلاً از تمیز بودن ظرفی که در آن شستشو صورت می‌گیرد اطمینان حاصل کنید) سپس دوباره با آب مقطر آن را بشویید. اگر هنوز کثیف بود، از مقدار بیشتری مایع شوینده استفاده کنید.
برای تمیز کردن عدسی تلسکوپ شکستی، باید از روش دیگری استفاده کرد. هرکاری که می‌کنید، ابداً آن‌ها را باز نکنید! بهترین راه برای پاک کردن عدسی‌ها این است که به آرامی ذرات را با یک پارچه‌ی بدون کرک یا پارچه‌ی کتانی که به الکل ایزوپروپیل خالص یا یک محلول مخصوص پاک کردن عدسی آغشته شده، پاک کنید. ولی در ابتدا اطمینان حاصل کنید که هیچ ذره‌ی غباری روی سطح عدسی وجود ندارد: می‌توانید این کار را با دمیدن هوا یا یک قلم‌موی نرم با موهای کم انجام دهید. قلم‌موی سخت امکان دارد پوشش روی عدسی و یا حتی روی خود شیشه‌ی عدسی را خش بیندازد.

۶) reddot چیست؟ و چرا در صورت استفاده از یک یابنده برای تلسکوپ به آن نیاز داریم؟

تا همین اواخر همه‌ی یابنده‌ها خود به تنهایی یک تلسکوپ مینیاتوری کوچک به حساب می‌آمدند. ولی امروزه بیشتر تلسکوپ‌ها با یابنده‌هایی عرضه می‌شوند که بزرگنماییشان یک برابر بوده (این یابنده‌ها عدسی ندارند و به همین دلیل هم هیچ جرمی را بزرگ نمی‌کنند) و یک “نقطه‌ی قرمز” در مرکز میدان دید آن‌ها وجود دارد. Telrad اولین جوینده تجاری از این نوع بود. آن را روشن کرده تا یک نقطه‌ی نورانی قرمز در مرکز میدان دید یابنده دیده شود. برای رصد یک جرم، تنها کاری که لازم است انجام دهید اینست که تلسکوپ را آنقدر حرکت دهید تا نقطه‌ی قرمز رنگ روی جرم مورد نظر بیفتد.
رصدگران اغلب دو نوع یابنده‌ی ذکر شده، یعنی نوعِ با نقطه‌ی نورانی قرمز در مرکز و یابنده‌های قدیمی را بطور مکمل استفاده می‌کنند. نمی‌توان یکی از آن‌ها را بر دیگری ترجیح داد. به تجربه دریافته‌ام که بهتر است با یک یابنده‌ی بدون بزرگنمایی، تلسکوپ را به سمت منطقه‌ی مورد نظر تنظیم کنم و سپس توسط یابنده‌ی معمولی، هدف مورد نظر را هدف‌گیری کنم.
نکته: همه‌ی یابنده‌هایی که یک نقطه‌های قرمز در مرکز میدان دیدشان دارند، برای تولید آن نقطه‌ی نورانی از یک LED استفاده می‌کنند تا بطور مستقیم یا به کمک ترکیبی از عدسی‌ها و آینه‌ها آن را تولید کنند. یک دکمه برای روشن و خاموش کردن و تنظیم میزان روشنایی هم دارد.

۷) چرا ماه در تلسکوپ وارونه دیده می‌شود؟

یکبار برای همیشه به این سوال که همیشه از سوالات متداول کاربران بوده پاسخ دهیم. در بیشتر تلسکوپ‌ها اینگونه است. در بعضی تلسکوپ‌ها تصویر ماه همانند تصویر در آینه است (چپ روی راست برگردانده می‌شود). نگران نباشید. هیچ‌چیزی نشکسته است، این کاملاً طبیعی است. از آنجایی ‌که در فضا جهت مرجعی وجود ندارد، بیشتر رصدگران این خصوصیت چرخش تصویر را می‌پذیرند و این موضوع آزارشان نمی‌دهد. وانگهی، همه‌ی ما همیشه با چنین چیزی برخورد می‌کنیم: تصویر خودمان در آینه.
به عنوان یک قانون کلی، اگر نور در تلسکوپ به تعداد زوج شکسته شود (همانند تلسکوپ بازتابی نیوتونی) تصاویر وارونه خواهند بود. ولی اگر نور در تلسکوپ به تعداد عدد فرد بازتاب یابد (تلسکوپ‌های شکستی یا تلسکوپ‌های ترکیبی) چنین تلسکوپی تصاویر را همانند یک آینه وارونه نشان می‌دهد. اگر نمی‌دانید که تلسکوپتان از کدام نوع است، آن را به سمت ماه یا یک ساختمان گرفته و تصویر مشاهده شده را با تصویر همان جرم در یک دوربین دوچشمی یا با چشم غیرمسلح مقایسه کنید.

۸) کدام بهتر است: بازتابی یا شکستی؟

این ساده‌ترین سؤالی است که می‌توان پاسخ داد. نصیحت همیشگی من این بوده است: برای رصد تصاویر sharp ماه، سیارات و ستاره‌های دوتایی از تلسکوپ شکستی استفاده کنید و برای یافتن اجرام کم‌نور و دور اعماق آسمان از یک بازتابی قوی استفاده کنید.
امروزه انواع بیشتری از تلسکوپ‌ها وجود دارند که تفاوت بین آن‌ها اندک است. شکستی‌ها بزرگ‌تر شده‌اند (اگرچه ارزان نیستند) در حالی که بعضی از بهترین تصاویر گرفته شده از زحل و مشتری بوسیله‌ی بازتابی‌های با کیفیت بالا و جدیدتر گرفته شده‌اند. تلسکوپ‌های مرکب، هم از عدسی و هم از آینه استفاده می‌کنند.
بنابراین بهتر است برای خرید تلسکوپ بودجه‌ی خود را سنجیده و با توجه به اینکه بیشتر اوقات چه چیزهایی را رصد خواهید کرد، برای خرید تلسکوپ اقدام کنید.

9) اگر روی بدنه یک دوربین دوچشمی یا جعبه آن نوشته باشد ۵۰×۱۰ معنای این اعداد چیست؟

عدد نخست بیانگر بزرگنمایی دوربین دوچشمی است. مثلاً دوچشمی ۵۰×۱۰ تصویر را ۱۰ برابر می‌کند. این به آن معناست که اشیاء ۱۰ برابر بزرگ‌تر از زمانی دیده می‌شوند که از دوچشمی استفاده نشود.

دومین عدد بیانگر اندازۀ عدسی شیئی (برحسب میلی‌متر) است. عدسی شیئی همان عدسی بزرگی است که در ابتدای هر یک از لوله‌های دوچشمی قرار دارد. هر اینچ تقریباً ۲۵ میلی‌متر است بنابراین شیئی دوچشمی ۵۰×۱۰ تقریباً ۲ اینچ است. اندازۀ عدسی‌های شیئی عامل تعیین‌کنندۀ توان گردآوری نور دوچشمی است. به بیان دیگر، هر چه عدسی شیئی در دوربین‌های دوچشمی‌های بزرگتر باشد نور بیشتری وارد دوچشمی می‌شود و تصویر شفاف‌تر و جزئیات بیشتر خواهد بود. در دوربین‌های دوچشمی نجومی هر چه عدسی شیئی بزرگ‌تر باشد، چیزهای بیشتری و اجرام کم‌نورتری را می‌توانید ببینید. اما با بزرگ‌تر شدن اندازۀ شیئی اندازه و وزن دوچشمی هم بیشتر می‌شود و قیمت آن هم تقریباً به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد.

نکته: مطالب گفته شده در بالا در مورد دوربین‌های تک چشمی هم صادق است مثلا در یک تک‌چشمی 12X50 بزرگنمایی 12 برابر و قطر عدسی شیئی یا همان عدسی بزرگ تک چشمی 50 میلیمتر است.

10)پس 50×30-10 و 50×10/15 یعنی چه؟

هرگاه پیش از علامت x دو عددباشد، به آن معناست که دوربین دوچشمی بزرگنمایی متغییر دارد. اگر اعداد با علامت «-» از هم جدا شده باشند (مثلاً 50×30-10)، به آن معناست که دوچشمی از نوع زوم (zoom) است و می‌توان با حرکت دادن پیچ یا اهرم زوم، بزرگنمایی دوچشمی را از مقدار عدد نخست تا عدد دوم (در این مورد از 10 برابر تا 30 برابر) به‌طور پیوسته تغییر داد.

از طرف دیگر اگر اعداد با علامت «/» (ممیز) از هم جدا شده باشند، دوچشمی محدوده بزرگنمایی ندارد. و فقط دو مقدار شخص بزرگنمایی دارد. این دوچشمی‌ها به ندرت در بازار یافت می‌شوند.

11)«قطر مردمک خروجی»  چیست؟

 اندازه یا قطر پرتوهای متمرکز شده نوری است که از عدسی چشمی دوربین خارج شده و به چشم ناظر می‌رسد. محاسبۀ اندازۀ این قطر براساس اندازۀ شیئی و بزرگنمایی آسان است. قطر مردمک خروجی برابر است با قطر عدسی شیئی تقسیم بر بزرگنمایی. بنابراین قطر مردمک چشمی یک دوچشمی ۸۰×۲۰ حدود ۴ میلی‌متر است. داشتن مردمک خروجی بزرگ‌تر مطلوب‌تر است؛ به‌ویژه اگر از دوچشمی برای مقاصد نجومی استفاده شود. زیرا مردمک چشم انسان در تاریکی گشادتر می‌شود. هر چه قطر مردمک خروجی بزرگ‌تر باشد، تصویر روشن‌تر خواهد بود. زیرا نور بیشتری به شبکیۀ چشم انسان می‌رسد. تصویر در دوچشمی‌ای که به ازای یک مقدار معین از قطر شیئی بزرگنمایی بیشتری دارد، تاریک‌تر است. زیرا پرتو نور باریک‌تری به مقدار شبکیۀ کوچک‌تری می‌رسد. برای گرفتن بقیه پاسخ های خود ادامنه سوالات متداول و پاسخ به آانها را مطالعه کنید.

12)آیا سن عامل تأثیرگذاری برای انتخاب دوربین دوچشمی است؟

در سن‌های بالا مردمک چشمان ما به اندازۀ دوران جوانی نمی‌توانند منبسط شوند. در جوان‌ترها (مثلاً افراد زیر ۳۰ سال) قطر مردمک اغلب می‌تواند به حدود ۷ میلی‌متر برسد. این مقدار در افرادی که در دهۀ ۵۰ و ۶۰ خود به سر می‌برند، به حدود ۵ میلی‌متر می‌رسد. البته استثناء‌هایی هم وجود دارد، اما همچنان باید این نکته را هنگام انتخاب دوچشمی نجومی در نظر داشت. اگر سن شما به ۶۰ سال رسیده است، دوچشمی ۵۶×۸ با قطر مردمک خروجی بسیار بزرگ ۷ میلی‌متر دیگر تفاوتی با یک دوچشمی با شیئی کوچک‌تر ندارد. اگر مردمک چشم شما در بیشترین مقدار به بزرگی ۵ میلی‌متر می‌رسد، در این صورت بیشتر آن پرتو نور با قطر ۷ میلی‌متر هرگز به شبکیه‌تان نخواهد رسید. در این مورد، بهتر است دوربینی کوچکتر و جمع و جورتر بخرید که همان بزرگنمایی را داشته باشد مثلا به جای 8×56 دوربین کوچکتر 8×40 بخرید که ارزانتر است.

13)آسودگی چشم ( فاصلۀ مردمک خروجی) چیست؟

آسودگی چشم یا فاصلۀ مردمک خروجی فاصله‌ای است که باید چشم برای رسیدن به بیشترین کارایی از چشمی‌های دوچشمی داشته باشد. آسودگی چشم به‌طور کلی با افزایش توان کاهش می‌یابد. آسودگی چشم کم (کمتر از ۱۰ میلی‌متر) نیازمند آن است که چشمان‌تان را خیلی به چشمی‌ها نزدیک کنید. در حالی‌که در آسودگی چشم بزرگ‌تر (بیش از ۱۵ میلی‌متر) می‌توان چشم‌ها را در فاصلۀ دورتری از دوچشمی قرار داد.

14)من از عینک طبی استفاده می‌کنم کدام دوربین دوچشمی را پیشنهاد می‌کنید؟

افرادی که از عینک استفاده می‌کنند، برای آنکه فضای مناسب برای عینک هم وجود داشته باشد (عموماً ۱۵ میلی‌متر حداقل مقدار مورد نیاز است)، به آسودگی چشم بزرگ‌تری نیاز دارند. اما بسیاری از افراد که از عینک طبی استفاده می‌کنند، احتمالاً با دانستن اینکه برای استفاده از دوچشمی به عینک نیاز ندارند، شگفت‌زده می‌شوند. شما می‌توانید بدون عینک به‌راحتی از دوچشمی استفاده کنید‌ (مگر آنکه میزان آستیگماتیسم چشم‌های‌تان زیاد باشد). تنظیم فکوس دوچشمی اغلب می‌تواند همان میزان خطای چشم شما را اصلاح کند.

15)آیا دوچشمی را باید روی سه‌پایه قرار دهم؟

استفاده از سه‌پایه عکاسی در دوچشمی‌های بزرگ و یا دوچشمی‌های با بزرگنمایی زیاد بسیار ضروری است؛ به‌ویژه هنگامی که برای نجوم و رصد آسمان شب از دوربین دوچشمی استفاده می‌کنید. توجه کنید که برای اتصال بیشتر دوچشمی‌های کوچک به سه‌پایه به یک رابط تبدیل به نام رابط L احتیاج دارید.

16) قدرتمندترین دوربین دوچشمی‌ که می‌توان روی دست (بدون سه‌پایه) استفاده کرد کدام است؟

برای افراد مختلف متفاوت است و به بزرگنمایی و اندازه (وزن) بستگی دارد. اما پرسش مهم‌تر این است: برای استفاده در روز می‌خواهید یا استفاده‌های نجومی؟ برای استفاده‌های نجومی،‌ بیشترین بزرگنمایی که می‌توان دوچشمی را روی دست نگاه داشت، 12x است. در بزرگنمایی‌های بالاتر میدان دید آنقدر لرزان می‌شود که نمی‌توان نمای واضحی دید. برای تماشای مناظر در روز می‌توان از بزرگنمایی‌های بزرگ‌تر هم استفاده کرد، زیرا تأثیر لرزش کمتر است. عامل دیگر وزن است. بهتر است دوچشمی‌های با وزن بیش از ۲ کیلوگرم را روی سه‌پایه قرار داد. بنابراین، پیشنهاد کلی ما برای قوی‌ترین دوچشمی قابل استفاده روی دست برای کاربرد نجومی ۷۰×۱۱ (یک کیلو و سیصد گرم) است. برای روز دوچشمی ۸۰×۲۰  (2 کیلوگرم) را پیشنهاد می‌کنیم. اما اگر چه خیلی سنگین نیست، همچنان دوچشمی بزرگی است و طولش حدود ۳۳ سانتی‌متر است. اگر بیش از حد بزرگ است، می‌توانید به سراغ گزینه‌های کمی کوچک‌تر هم‌چون دوچشمی ۷۰×۱۵ بروید.

17)آیا رنگ عدسی‌ها همانند عینک آفتابی روی رنگ چشم‌انداز تأثیر دارد؟

در دوربین‌های دوچشمی‌ با اندود چندلایه باکیفیت بالا، عدسی‌ها به رنگ سبز و یا آبی دیده می‌شوند، اما از آنجا که کارایی بالایی دارند، رنگ تصویر را تغییر نمی‌دهند. درباره دوچشمی‌هایی با اندود نامرغوب که مقدار زیادی از نور و رنگ را همچون آینه منعکس می‌کنند این مسئله صادق نیست. مثلاً دوچشمی‌های با عدسی یاقوتی‌رنگ بیشتر نور قرمز را بازمی‌تابانند و چشم‌انداز از درون آن‌ها به‌طور غیرطبیعی سبز است.

18)آیا چشم‌انداز درون دوچشمی تلسکوپی وارونه است؟

شاید سوالات متداول دیگران سوال شما هم باشد. اگر هنوز چشم انداز درون دوچشمی را ندیده اید، بهتر است بدانید پاسخ به این سوال خیر است، تصویر در دوچشمی‌های تلسکوپی با استفاده از منشورهایی اصلاح می‌شود. این به آن معناست که تصویر از درون این دوربین‌های دوچشمی همانند تصویری است که بدون دوچشمی دیده می‌شود.

19)بهترین دوربین دوچشمی برای استفاده در منازل روبه دریا کدام است؟

اگر پنجره‌ای با نمای دریا در خانه دارید، از دوچشمی استفاده کنید که بزرگنمایی بسیار بالا (20 برابر یا بالاتر) دارد. بهتر است که ضدبخار و ضد مه گرفتگی باشد و باید روی سه پایه نصب شود. از انجا که قصد دیدن دوردست‌ها را دارید دوچشمی با بزرگنمایی کم مناسب نیست. مثلا یک دوربین دوچشمی 28×110 با سه پایه عکاسی گزینه مناسبی است.

مقایسه محصولات

0 محصول

مقایسه محصول
مقایسه محصول
مقایسه محصول
مقایسه محصول